خورشید

در گذشته بسیاری از مردم، خورشید را به عنوان یکی از خدایان می‌پرستیدند و برای راضی نگه داشتن آن، برای او طلا و غذا به معابد می‌بردند.

خورشیدی که هر روز در آسمان می‌بینم، در واقع یک ستاره است که در مرکز منظومه شمسی ما قرار دارد و برای ما نور تولید می‌کند. این ستاره، نزدیکترین ستاره به ما در جهان است و در کهکشان راه شیری قرار دارد. خورشید از نظر اندازه، یک کوتوله زرد نامیده می‌شود و جزو ستارگان با اندازه متوسط است. خورشید بیش از ۴ میلیون سال عمر دارد.

خورشید

مرکز یا همان هسته خورشید بسیار داغ است. دلیل این گرما فرایندی است که داخل خورشید رخ می‌دهد و به آن همجوشی هسته‌ای گفته می‌شود. این فرایند همجوشی هسته‌ای باعث ایجاد مقدار زیادی انرژی می‌شود. مقداری از این انرژی، به صورت گرما و نور به فضا منتقل می‌شود که بخشی از به زمین می‌رسد. در سطح خورشید، قسمت‌های تیره‌رنگی وجود دارند که به آن‌ها «لکه‌های خورشیدی» گفته می‌شود.

همچنین گاهی اوقات، انفجارهایی در خورشید رخ می‌دهد که به آن‌ها جرقه‌های خورشیدی گفته می‌شود. در اثر این جرقه‌ها، ذراتی با سرعت خیلی زیاد از خورشید به بیرون پرتاب می‌شوند. این ذرات با جو زمین برخورد می‌کنند به به صورت نورهایی در قطب‌های زمین مشاهده می‌شوند که به آنها شفق قطبی می‌گویند.

شفق قطبی